I det siste har eg opplevd at livet mitt har mangla retning. Eg har ikkje lenger lidenskap for same ting som eg hadde før. Mine tidligare hobbyar fenger meg ikkje meir, og eg kan ikkje sei eg har vore direkte entusiastisk til noko som helst på fleire månadar. På grunn av dette bestemte eg meg for ei stund sidan å starte i terapi. Det, og at domstolen påla meg det.
Ei lang historie kort, så er ikkje det å skrive «All of which are american dreams» om att og om att i baconfeitt og avføring på veggen min ein aktivitet husverten min sette videre pris på, og få dagar seinare var eg idømd fire månadars obligatorisk vekentleg terapi.
Det var i ein av desse terapitimane av den unge og sexye psykologen foreslo at eg kanskje burde skaffe meg nokre mål her i livet. Eg funderte på kva ho hadde sagt medan eg gjorde narr av at ho berre var ein simpel psykolog og ikkje psykiater. I det ho braut saman i gråt over at far hennar aldri hadde sagt han elska ho og at mor hennar alltid sa ho var for dum til å bli ein ekte doktor, ansåg eg timen for ferdig og forlot kontoret for å finne meg eit nytt mål her i livet.
Ein ting skal seiast om meg. Eg har kanskje aldri hatt nokre ambisjonar, men eg har alltid vore overtydd om at eg er det mest overlegne mennesket som jorda nokon gong har vore så heldig å bli tråkka på av. Difor ville det sjølvsagt vere naturleg for meg å ha større ambisjonar enn nokon andre før meg har hatt.
Sjølvsagt var det mange vegar eg kunne vald å gå. Kurere kreft. Stogge spreiinga av aids. Finne opp ein superleiar som fungerer i romtemperatur. Utvikle kunstig intelligens. Skrive ein skikkelig bra application til Facebook. Alle likeverdige prestasjoner som vil fremme menneskeheita og bringe den trygt gjennom det tjueførste århundret.
Men slike ting vil andre folk uansett gjere før eller sidan. Hadde ikkje Newton oppdaga den, er eg overtydd om at ein eller anna dust bokstavleg talt ville snuble over tyngdekrafta før eller sidan. Slikt shit er for folk som orker å gjere noko konstruktivt for å kome med i historiebøkene. Alle overnemnde eksempel krev at eg faktisk set meg ned og gjer noko, samt konsentrerer meg i opp til fleire samanhengjande minutt.
Og sidan eg knapt orkar å skrive denne setninga ferdig, så er ikkje aktivitetar som krev innsats noko for meg. Samstundes ynskjer eg å gjere noko ingen før meg har gjort, så eg valde i staden noko som kjem til meg naturleg.
Gitt at eg har ein digghet overgått av ingen andre, og kroppen min antaglegvis er det mest perfekte som nokon gong har opptredd i det kjende universet, så bestemte eg meg for det mest openbare:
Eg skal ligge med alle.
Når eg seier alle, så meiner eg sjølvsagt ikkje alt. Eg meiner alle menneske. Eg er ikkje pervers, så hundar, ballongar, sko, kreftframkaljande bygningsmateriale og andre fetisjar som oppstod samstundes med Internett skal eg halde meg for god til.
Tanken er at når eg er såpass digg som eg er, blir det for egosentrisk av meg å filtrere ut menneske. Det er openbart at alle ynskjer å ligge med meg, og eg skal difor gje dei sjansen til det. Menn, kvinner, born, pensjonistar, komapasientar. Alle. Levande, daude, foster, nyleg danna embryo. Alle.
Sjølvsagt, for å unngå stygge episoder, gjengvoldtekter og global krig, føler eg det rimleg å setje i gang eit køsystem. Eg har ikkje kapasitet til å ligge med alle samstundes, så ei prioritering bør finne stad. Ettersom alle i heile verda bortsett frå meg er innhabile til å bestemme rekkjefølgja på kven som får ligge med meg først, så må eg nesten berre setje foten ned og diktere det heile for dykk.
Her må de nesten berre stole på at eg tek dei riktige vala for dykk. Hugs at om de føler dykk urettmessig behandla, så vil det vere på grunn av at de er egoisitske. Alle skal få sin tur – enkelte av dykk må diverre vente til etter eg er daud og ha seg med det balsamerte liket mitt. Grunna den avgrensa mengda tida eg kjem til å leve, samt det at eg ynskjer å gje alle minst ein time til å ha sex med meg, så går diverre ikkje matematikken opp med dei innbyggjartala verda opplever no for tida. Tilgang og etterspurnad.
Eg har heller ikkje tid til å finne ut namna på alle menneska på lista, så eg gjer det naturlege og deler dykk inn i kategoriar basert på fysiske attributt. Det er mest naturleg siden det let meg avgjere kvar på lista einkvar person befinner seg berre gjennom å sjå på vedkommande. Det sparer administrasjonstid - tid eg heller kan bruke til å liggje med dykk.
Kategoriar:
Merk at alle i kategori 1 må vere fullført før eg startar på kategori 2. Det kan kanskje verke irrasjonellt at ein må vente på sin tur sjølv om eg ikkje aktivt liggjer med nokon til ei kvar tid, og ingen frå kategori 1 befinner seg i nærleiken. Det er diverre slik reglane er. Hugs at sjølv om du syns at ei slik inndeling er irrasjonell, så er det mest fordi hjernen din ikkje er i stand til å vere objektiv i sambandar som inkluderer min ekstreme digghet. Berre ein fullstendig objektiv person kan forstå kvifor det må vere slik utan å blande sjalusi, overflatiskhet og andre motbydelege konsept inn i likninga.
Så av vil berre avslutte med ei annonsering: Frå no av – kva enn tid de ser meg – ikkje nøl med å komme bort til meg å spørje om eit knull. Mann eller kvinne. Born eller vaksen. Pensjonist eller funksjonshemma. Alle kan få lov til å spørje. Og viss eg seier at det ikkje er din tur endå. Ikkje ta det personleg. Det er ikkje fordi du er feit eller stygg, hårete eller ekkel, motbydeleg eller oppkastframkallande å sjå på. Nei. Det er berre fordi det ikkje er din tur endå. Du står i køen. Eg lover at du skal få din sjanse.
Berre ikkje i dag.