Korleis diskutere: Internett

Når ein skal diskutere er det ikkje berre eit spørsmål om kva tema ein skal ta opp eller kva type argumentasjon ein skal nytte. Det er òg viktig å ta omsyn til kva medium diskusjonen skal føregå i. Om den er personleg, over telefon, på TV eller på verdsveven. Det er sistnemnde vi ynskjer å ta opp i denne teksten.

Å diskutere på Internett kan gjerast hovudsakeleg på to måtar. Anten kan ein opprette ein blogg der ein kringkastar meiningane sine i alle tenkelege retningar medan ein sit og konstantoppdaterar i håp om at nokon har vore dustete nok til å kommentere. Når og viss det skjer, byrjar ein å samanlikne diskusjonspartnaren med Hitler.

Eventuelt kan ein nytte eit diskusjonsforum der det leggast opp til korte og konsise opningsinnlegg med dei viktigaste argumenta. Etter at ein har fått det saklege ut or vegen kan ein ta til med å fortelje på kva måte meiningsmotstandarden si mor liknar på ulike artar frå lokal og eksotisk fauna.

I båe tilfelle vil diskusjonen degenerere til personsjikane over kort tid. Kor lita denne tida er kan vi sei noko om ved hjelp av presis og ufeilbarleg matematikk.

Mengda menneske som deltek på forumet eller som er faste kommentatorar på ein blogg er den avgjerande faktoren for kor kort tid det tek før Godwin's lov trer i kraft. Meir generelt definerar vi tida det tek før ein når fyrste personsjikane slik:

Ved kommunikasjon mellom to (2) eller fleire individ vil tal på innlegg det tek før Godwin’s Law eller personsjikane trer i kraft vere mindre enn 25 / N der N er tal på aktive individ i diskusjonsforumet.

Ved berre ein deltakar vil personsjikane aldri inntreffe då folk som regel diggar seg sjølv. Det er difor rimeleg å anta at personsjikane berre vil oppstå ved høgare tal på debattantar.

Ved 2 personar antar vi at det vil ta ikkje meir enn 12 innlegg i gitt diskusjon før ein av dei kallar den andre for noko negativt. Dette fordi diskusjonar av denne lengda på Internett vil føre til at ein eller båe partar mistolkar den andre si meining. Sjølv dersom ein nyttar smilefjes slik som ;) for å ufarleggjere utsegn.

Dette bringer oss inn på eit viktig tema i Internettkommunikasjon. Ironi, sarkasme og satire er tre kommunikasjonsformar som er umogleg å nytte på verdsveven. Grunnen til dette er enkel:

Dersom du tenkjer deg ein ikkje-digital situasjon der du nyttar eit av desse verkemidla, så vil der alltid vere til stades minst ein person som misforstår og tek seg nær av dine uttaler - sjølv om dei berre var ein artig spøk mellom kompisar og medklanmedlem. På Internett er hovudpopulasjonen denne typen menneske.

Av ein eller anna grunn - framleis ukjend for vitskapen - trekkjer verdsveven i stor grad til seg folk utan ironisk sans i større kvanta enn andre medium. Kanskje fordi menneske som er trena i god kommunikasjon ikkje føler dei trenger å maskere seg bak kallenamn som alluderar til den fiktive storleiken på penisen deira for å drive interaksjon med medmenneske, men dette vert berre presis og velgrunna spekulasjon frå vår side.

I alle høve vil konsekvensen av dette vere tre ting:

Punkt A og B er sjølvforklarande. Ironi vert tolka bokstaveleg, og nøkterne argument vert tolka ironiske, alt etter kva som ikkje er korrekt. Punkt C handlar om tilfelle der mottakar forstår at utsegn er ironi, men vel ein alt for rigid negasjon av utsegna.

For å oppsummere. Internettbasert diskusjon vil alltid føre til krangling. Krangling vil som regel vere på grunn av misforstått eller feiltolka ironi. Løysinga på båe problem er å la ver å nytte Internett til diskusjon, og i staden nytte det til sine opphavlege føremål: Pornografi, bilete kattar som ser ut som Hitler og Badgerbadgerbadger.

---

Inspirasjon og kjelder: Goodwin's Law (wikipedia)

---

Arkiv - Korleis diskutere

Arkiv - Guide til verda

Kommenter

Gje Kudos!

Utskrivbar versjon

Til toppen av sida

Tilbake til Krematoriet